ในตอนที่ผ่านมาผู้เขียนได้พูดถึงพรอพเพอร์ตี (property) โดยละเอียด และได้พาดพิงถึงหลักการที่เกี่ยวข้องกับคลาสสิกพรอพเพอร์ตี อาทิ สมาชิกแบบฟิลด์, เอนเคปซูเลชัน, การเชื่อมหลวมและเกตเตอร์/เซตเตอร์ ในบทความตอนนี้ผู้เขียนจะพูดถึงแง่มุมต่าง ๆ ของการเขียนโค้ดใช้งานพรอพเพอร์ตี เช่น วิธีใส่โค้ดคัดกรองข้อมูลในคลาสสิกพรอพเพอร์ตี วิธีเขียนและใช้งาน “ออโตพรอพเพอร์ตี” (auto implemented properties) และวิธีลดทอนพรอพเพอร์ตีด้วย “นิพจน์ฝังตัว” (Expression-bodied members) ที่มีประโยชน์มาก เพราะจะช่วยให้การเขียนโค้ดกระชับขึ้นไปอีก
